Na regen komt zonneschijn... En liefde? (Deel 2)

Introductie:

Op dit moment ben ik in Nieuw-Zeeland voor een opleiding tot adventure guide, avonturen met prachtige uitzichten en nieuwe vriendschappen aan de andere kant van de wereld. Laten we snel op reis gaan in het land van de kiwi's!

NB. De oplettende lezer heeft misschien opgemerkt dat ik 'in het echt' al een paar avonturen verder ben dan waar ik over schrijf. Dat klopt! Soms leef ik sneller dan ik schrijf en is het een uitdaging om al mijn geweldige avonturen op papier te krijgen terwijl ik ook geniet van al het moois dat Nieuw-Zeeland te bieden heeft. Dankjewel voor jullie geduld, ik kan niet wachten om jullie erover te vertellen!

Excuus voor een kleine error waardoor deel 1 niet geplaatst was - lees het begin van dit verhaal in deel 1!

Natte voeten

Er zit niets anders op dan terug te gaan naar de splitsing en het andere pad te nemen. Dit leidt ons steil de helling op, schijnbaar weg van de rivieroever. Iedereen kreunt en steunt terwijl we traag naar boven klimmen en Chleo, die zich tot nu toe bewonderingswaardig sterk heeft gehouden, zegt met een verstikte stem: 'If this doesn't lead anywhere, I will seriously break down crying.' Mats en Jessie verbijten zich juist en gaan in een wolk van manische vrolijkheid in een holletje de heuvel op. 'Het was dit of wanhopig huilen.' zegt Jessie later, wanneer ik haar vraag waar haar energie vandaan kwam.

We klimmen, klimmen, klimmen en komen uit op een soort richel, met onder ons de oever en de rivier. Een schakelketting hangt langs de steile modderhelling, schijnbaar bedoeld om je te helpen naar beneden te klimmen. Benny en Osian kijken elkaar fronsend aan. 'This is seriously shady…' verwoord Osian wat we allemaal denken. Uiteindelijk klautert hij als eerste naar beneden om te kijken of we de rivier hier over kunnen steken en even later steekt hij van beneden zijn duimen op. 'Goed nieuws! Het is een beetje diep, maar het is te doen!' roept hij.

Baas boven baas

Een voor een klimmen we voorzichtig langs de ketting naar de rivieroever. Om de eerste ondiepe geul over te steken moeten we ongeveer twee meter naar beneden springen, het water in. 'Geef me je rugtas.' steekt Benny zijn handen naar boven. Hij staat tot aan zijn kuiten in het water en gooit mijn tas achter zich op een kiezelstrandje. 'Oke, ga zitten op de rand en 3, 2, 1… spring!' Hij grijpt mijn hand en begeleidt mijn landing. Ik voel het koude water mijn schoenen binnenstromen. Ugh, ik haat het zo om mijn bergschoenen nat te maken. De eerdere rivieren heb ik in mijn sandalen gedaan, maar hier is dat niet veilig. Er is geen ontkomen aan, we zullen natte voeten krijgen.

We verzamelen op de smalle strook kiezelsteentjes, voordat we de

echte waterweg door gaan en controleren dat onze tassen goed ingepakt zijn. Alles in waterdichte zakken en geen losse spullen aan de buitenzijde hangend die door de stroming meegetrokken kunnen worden. Onze schouderbanden en heupbanden zijn los, zodat we de rugzak makkelijk kunnen dumpen als we meegetrokken worden in de stroming. Dan waden we in drietallen door het water: Mats loopt voorop en Jessie en ik houden hem vast aan zijn armen, terwijl hij zich langzaam een weg baant schuin door de stroming en wij hem in balans houden. Het doet me een beetje denken aan hoe ganzen door de lucht trekken.

We bereiken allemaal veilig de overzijde en vinden onze weg door de weilanden. Ik sop ellendig in mijn schoenen totdat we eindelijk bij de parkeerplaats aankomen. Met een zucht van verlichting zink ik op de grond neer naast mijn rugzak en trek meteen mijn schoenen en sokken uit. Naast me doet Don hetzelfde en vol afschuw kijken we allemaal naar zijn voeten. Sinds de eerste rivieroversteek drie dagen geleden heeft hij met natte schoenen en vochtige sokken gelopen en zijn voeten zijn ziekelijk wit en week, als iets dat jaren in een weckpot op sterk water heeft gedreven. Chleo doet daar echter nog een schepje bovenop. Zij heeft verschrikkelijke blaren gelopen en haar hielen zijn een slagveld van opengescheurd vlees. 'Oh nee! Hoe heb je de wandeling zonder klagen gedaan?!' vraag ik met een mix van bewondering en afschuw. Ze haalt haar schouders op. 'Na een tijdje voelde ik het niet meer.'

Ik realiseer me pas dat we Benny missen, als hij ineens in de bus aan komt rijden. 'Huh, hoe heb je dat zo snel gedaan?' vraagt Mats, terwijl Benny zijn rugzak in de auto laadt. 'Gewoon, gerend…' zegt Benny kort en Mats juicht. 'Holy shit man! Je hebt dus even vijf kilometer gerend, in wat… twintig minuten? Na een trektocht van drie dagen? Held!' Stijf kom ik overeind van de grond en schuifel naar de bus, het is ook altijd baas boven baas…

Het pizza incident

Ik ben nog nooit zo blij geweest om in de bus terug naar huis te zitten, maar onderweg komt het verdrietige nieuws… we gaan geen hamburgers halen. Na dit alles hebben we de cut-off tijd niet gehaald en om de werkuren van Benny en Osian nog enigszins binnen de perken te houden rijden we linea recta terug naar Queenstown. 'Maar… Burgers!' herhaalt Don onze oorlogskreet verdrietig. 'Zullen we anders pizza bestellen?' stelt Mats voor en vanuit de auto doen we met z'n allen een bestelling.

Een paar uur later arriveren we als een chaotische storm bij ons huis. Vol opwinding vertellen we Rikki en Tom over de lijdensweg, terwijl we de tenten uithangen, douchen en de wasmachine aanzetten. Wanneer de pizza er is, grijpen we allemaal een doos en storten ons als een school uitgehongerde piranha's op het eten. Jessie voegt zich als laatste bij ons en het wordt even heel erg stil als we ons realiseren dat we één pizza te weinig hebben. 'Shit! I'm so sorry Jessie!' zegt Mats. Jessie blijft stil, maar ik zie de emoties over haar gezicht flitsen. Teleurstelling, wanhoop, frustratie… Na drie dagen werken voor deze maaltijd, is dit een grote klap. 'It's okay', zegt ze met een klein stemmetje en ze loopt weg. Ik hoor hoe ze de deur van de wasmachine openrukt, haar natte spullen eruit trekt en de droger met net iets te veel kracht dichtslaat. Het is duidelijk niet 'okay'. Ik kijk naar de kwart pizza die ik nog over heb en waar ik zo veel zin in heb en zucht. 'Jessie, you can have the rest of my pizza!' roep ik en om me heen zeggen meerdere mensen 'And mine!' Pizza crisis afgewend, tijd om naar bed te gaan.

Rust en regelzaken

Gelukkig hebben we een paar dagen om bij te komen van onze tocht. Terwijl de anderen woensdag op een korte wandeling gaan om te oefenen met het herkennen van plantjes, blijf ik thuis zodat ik 's middags naar de dokter kan. Ik slaap lekker uit en maak uitgebreid ontbijt voor mezelf. Aan de gebruikelijke gespannen spieren en pijnlijke plekken kan ik voelen dat het drie zware dagen waren. Gek genoeg is echter ook het topje van mijn linker grote teen gevoelloos (en dit blijft zo voor de komende maanden).

's Middags lift ik naar Queenstown Medical Center en meld me aan bij de receptie. Al weken ben ik bezig met het aanvragen van een Working Holiday Visum voor Nieuw-Zeeland en tot nu toe is het een heel gedoe geweest. Om langer in het land te kunnen blijven voer ik een trucje uit: ik ben naar Nieuw-Zeeland gekomen op een toeristenvisum van drie maanden, maar hoop met een working holiday visum nog een extra jaar te mogen blijven en te mogen werken. Een paar weken geleden heb ik online mijn working holiday visum aangevraagd. Omdat dit normaliter heel simpel en snel is, had ik niet verwacht dat het nu zo lastig en tijdrovend zou zijn; ik moet een medisch certicaat hebben om aan te tonen dat ik geen belasting voor het medisch systeem zal zijn en dat moet van één specifieke kliniek zijn, die natuurlijk een wachtlijst heeft en lange verwerkingstijden. Tegelijkertijd heb ik een deadline gekregen voor het aanleveren van alle informatie, waardoor ik in tijdsnood kom. Het hele proces moet afgerond zijn voordat mijn huidige visum afloopt, want anders riskeer ik dat ik illegaal in het land ben. Al met al veroorzaakt dit een hoop stress.

'Jorinde?' De verpleegkundige van de immigratiekliniek roept me naar binnen en de keuring begint. Ik word gewogen en gemeten, mijn ogen worden getest en er worden allerlei indringende vragen gesteld over mijn achtergrond en intenties. Dan word ik doorgestuurd naar een arts die een fysiek onderzoek uitvoert door in mijn buik te porren en mijn kniereflex te testen en die me nog meer indringende vragen stelt over mijn medische geschiedenis en gezondheidsproblemen in mijn familie. Tot slot mag ik door naar de röntgenafdeling voor een foto van mijn longen, die gaat laten zien of ik enge longziektes als tbc mee heb gebracht naar Nieuw-Zeeland. Een paar uur later loop ik honderden dollar armer weer naar buiten, met een papiertje met een vervolgafsprask in mijn hand. Helaas, ik ben nog niet geslaagd: de bloedtests die ik een paar weken terug heb gedaan zijn niet goed gegaan en ik moet opnieuw een urinemonster doen wanneer mijn menstruatie voorbij is. Wat een gedoe, is dit het waard?

De rustdagen glijden langzaam voorbij in een opeenvolging van opruimen en wassen en schoonmaken. Met zoveel mensen in een huis is het een uitdaging om de keuken netjes te houden en het lijkt wel alsof het huis constant rommelig en vies is. Nu de groepssamenstelling veranderd is, is het hoog tijd om weer orde op zaken te stellen.

'I feel like it's always the same people cleaning!' klaagt Jessie tegen me. 'And some people don't do anything at all!' Ik knik, ze heeft gelijk dat het opvallend vaak voorkomt dat bepaalde groepsgenoten de hele keuken opruimen en dan is het vaak binnen een paar uur weer rommelig. Het lijkt wel alsof de kopjes in de wasbak zich voortplanten, zo snel gaat het! Tot nu toe is het me goed gelukt om me er niet al te druk om te maken. Ik was altijd mijn eigen spullen af en neem meestal een aantal andere dingen mee, maar voel me niet verantwoordelijk voor het constant opruimen van de algehele chaos. Ik doe uiteindelijk alleen waar ik me goed bij voel en daardoor kan ik het naast me neerleggen dat niet iedereen evenveel doet.

'Mats, ik heb in de afgelopen weken onze badkamer een paar keer schoongemaakt. Nu we nog maar met z'n tweeën zijn, wil jij de volgende schoonmaakronde doen?' Mats knikt en zegt enthousiast: 'Ja, je bedoelt… even een doekje over de wasbak halen toch?' Ik probeer niet te lachen en laat zijn opmerking even bezinken, weet hij echt niet hoe je een badkamer schoonmaakt? Ik realiseer me weer dat dit voor een deel van de groep de eerste keer is dat ze buiten hun ouderlijk huis wonen en dat dit waarschijnlijk nieuw is. 'Ja, inderdaad een doekje over de wasbak,' zeg ik. 'Maar ook de vloer schoonmaken en de douche en het toilet.' Ik leg uit hoe je het toilet schoonmaakt met wceend en waarom een douchecabine ook af en toe gepoetst moet worden.

Wanneer we 's avonds op de bank zitten kijkt Jessie naar Chleo, die in haar Oodie (een soort grote japon van fleece) ineen gedoken zit en zegt: 'Chleo, wanneer is de laatste keer dat je dat ding gewassen hebt?' Chleo haalt haar schouders op en mompelt 'I don't know…' '

Don't lie you fucking cunt,' roept Lexie met haar typisch Australisch vocabulaire. 'Never, you have never washed if!' Het zou me niet verbazen als dat waar is, de Oodie ziet er inmiddels behoorlijk smoezelig uit en heeft allerlei verdachte vlekken. 'Shut up!' Snauwt Chleo tegen Lexie; de twee meiden kibbelen altijd als zussen. 'I am always wearing it, so I can't wash it! But it's not that bad!'' We trekken allemaal een vies gezicht en Jessie zegt: 'Ieeeel, Chleo!'.

'Waarom was je het niet vanacht, dan ben je morgen klaar? 's Nachts draag je je Oodie toch niet.' stel ik voor. Chloe schudt haar hoofd. 's Nachts knuffel ik ermee.' Ik rol nog net niet met mijn ogen, het is een kledingstuk! (Inmiddels heb ik zelf een Oodie in mijn bezit en snap ik haar iets beter; het is nu ook mijn favoriete kledingstuk om in te ontspannen en ligt altijd op mijn bed). 'Oh dit is nog niets!' doet Rikkie er nog een schepje bovenop. 'Ze heeft haar handdoek ook niet gewassen in de afgelopen negen weken!' Chloe haalt weer haar schouders op en zegt: 'Mijn handdoek is schoon, ik gebruik hem toch alleen wanneer ik schoon ben van het douchen…'

We dwingen Chleo uiteindelijk om haar oodie en handdoek te wassen en een paar dagen later moet Don haar zelfs vast om haar blaren (die zo ernstig ontstoken raken dat ze er groen uitzien) te wassen en desinfecteren.

Ik gebruik de vrije dagen verder om echt goed uit te rusten en voor wat hoognodige zelfzorg. Samen met Jessie ga ik voor een massage en daarna laat ik mijn haar knippen, ik besteed wat tijd alleen in mijn kamer met een Netflix serie, ik eet lekkere dingen en ik ga naar een yogales. De enige manier waarop ik deze actieve en intensieve levensstijl kan volhouden is door ook af en toe echt goed op te laden en gelukkig weet ik precies wat me energie geeft. Dus lieve lezer, ik wil je uitnodigen om voor jezelf na te gaan: Wat geeft jou energie? En maak je genoeg tijd daarvoor?

Een ander soort avontuur

Op zaterdag merk ik eindelijk dat mijn energie weer terug is; ik voel me vrolijk en begin weer zin te krijgen in een nieuw avontuur. Terwijl ik nog steeds lui op mijn bed lig en een serie kijk, pak ik mijn telefoon en bijna zonder er over na te denken open ik mijn dating app.

Af en toe gebruik ik zo'n app om nieuwe mensen te ontmoeten, maar net als veel mensen heb ik een haat-liefde relatie met online dating. Enerzijds is het leuk om een beetje te swipen en te 'window shoppen' voor een mogelijke romantische partner, maar anderzijds voelt het ook als een geforceerde manier om iemand te ontmoeten. Op dates via datingapps zit ik vaak constant met gedachtes in mijn hoofd als 'is dit iemand waar ik verliefd op zou kunnen worden?' en 'zou ik met deze persoon naar bed willen?', wat een hoop druk oplevert en me extra kieskeurig maakt. Veel liever zou ik iemand gewoon op een ontspannen manier ontmoeten, leren kennen en daarna pas nadenken over romantiek. Maar ja, bestaan dat soort ontmoetingen tegenwoordig nog?

Het is alweer een paar maanden geleden dat ik de app heb geopend en tot mijn schaamte heb ik nooit meer gereageerd op een match waar ik toendertijd een chatgesprek mee had. Het online kletsen interesseert me niet echt, dus nu stuur ik spontaan een uitnodiging: 'Hee, zullen we het chatten overslaan en vanavond een drankje doen? Ik trakteer, als verontschuldiging dat ik je heb genegeerd.' Een paar uur later krijg ik reactie: 'Ik vind je voortvarendheid super! Zullen we morgen doen?' Yes, ik heb een date!

Zondagmiddag tut ik me dus een beetje op en wacht ik Luke* op bij de poort naar het strand van Queenstown. Het prachtige blauwe meer ligt naast me met uitzicht op de bergen, het groene stadspark achter me en het grijswitte centrum voor me uit. Het is altijd spannend wat je moet verwachten van zo'n blind date en ik kijk nerveus om me heen. Waar is die vent?

'HELLO!' wordt er ineens van achteren in mijn oor getoeterd en ik spring van schrik een meter de lucht in. Mijn date loopt om de poort naar me toe. 'Wow, wat een knapperd!' denk ik, terwijl ik hem in me op neem. Zijn warrige blonde haar springt speels onder een muts vandaan, hij heeft de schaduw van een stoppelbaardje op zijn kaken, lachrimpeltjes naast zijn sprankelende blauwe ogen en een enorme lach. Hij is lang en zijn crèmekleurige wollen trui en spijkerbroek laten zijn gespierde lijf goed uitkomen. Alles aan hem straalt energie en plezier uit en ik merk dat ik automatisch begin te lachen. Luke neemt me mee naar 'the floating bar' op een boot die aangemeerd ligt in de haven en met onze drankjes gaan we op het terras op het dek zitten. Ik voel de zachte rollende beweging van de golven, terwijl ik klets met deze knappe vent tegenover me. Het gesprek is nog geen moment stil gevallen en we springen van onderwerp naar onderwerp: we praten over zijn werk als arborist ('boomklimmen voor professionals'), mijn wens om een buitensport gids te worden in combinatie met training/coaching, zijn reizen en onze voorliefde voor avontuurlijke sporten. 'Wat doe je meestal in Queenstown?' vraagt hij me en ik vertel over mijn cursus, de groep en ons leven samen. 'Gos, ik realiseer me nu hoezeer ik eigenlijk in een bubble heb geleefd de afgelopen maanden!' breng ik mijn gedachten onder woorden. 'Ik ben constant samen met deze groep van jonge buitenlanders. Ik bedoel, ze voelen inmiddels als mijn broertjes en zusjes, maar het is fijn om daar even uit te stappen.' Ik lach gegeneerd. 'En natuurlijk fijn om een local te ontmoeten!'

Luke wil nog even iets eten en we halen taco's. Ze zeggen altijd dat een goede 'test' tijdens een date is om te observeren hoe iemand personeel van een restaurant behandelt; Onbeleefd zijn tegen personeel is een zogenaamde 'red flag'. Luke is echter vriendelijk en charmant, hij kletst met de dame achter de balie en maakt grapjes. 'Do you do locals?' vraagt hij aan haar en wanneer ik vraag wat dat is legt hij uit dat veel bedrijven in Queenstown korting bieden voor de lokale bevolking, als tegengewicht voor de hordes toeristen. Niet alleen krijgt hij korting, we krijgen ook een extra taco!

We lopen terug naar de waterkant om daar te eten. Met een grote sprong springt Luke op het muurtje rond het strand en gallant steekt hij zijn hand op om mij omhoog te helpen. 'Ik haal regelmatig taco's wanneer ik hier kom schrijven,' zegt hij, terwijl ik een hap neem. 'Hmmm,' ik probeer niet met volle mond te praten. 'Schrijf je? Ik ook! Wat schrijf jij?' 'Poëzie', antwoordt hij en ik knik. Een knappe, sportieve, charmante vent die ook nog gedichten schrijft, het moet niet gekker worden!

Het gesprek kabbelt nog steed gemakkelijk voort en we landen op het onderwerp van tatoeages. 'Ik wil binnenkort een tattoo laten zetten,' Luke wijst naar zijn onderarm. 'Ik heb het ontwerp al, het wordt een boom. Heb jij tattoos?' 'Tof!' reageer ik. 'Ja, drie. Twee op mijn voeten en een hier op mijn zij.' Ik vertel het verhaal van de tattoos op mijn voeten, die ik zelf heb gezet in mijn laatste nacht in de jungle drie jaar geleden. 'Het is een geweldige herinnering en ik ben er erg blij mee. Maar… Ik weet niet of ik het aan kan raden om je voeten te laten tatoeëren; ze moeten elk jaar bijgewerkt worden.' 'Ik zie het probleem niet…' zegt Luke nuchter. 'Dan laat je ze toch gewoon bijwerken?' 'Volgens mij zie jij sowieso niet vaak problemen,' schat ik in. 'Je komt erg oplossingsgericht over.' 'Klopt! Maar dat kan soms ook nadelen hebben, wanneer ik niet erg begripvol overkom.' Luke haalt zijn schouders op en kijkt weg.

De taco's zijn op en we kijken elkaar aan. 'Wil je nog een drankje doen? Of moet je weg?' Ik kijk op mijn horloge. Het is inmiddels half negen en ik wil ook niet te laat naar huis, maar ik heb het zo leuk dat ik niet wil dat er einde komt aan deze avond. 'Laten we nog een drankje doen!' zeg ik en we gaan terug naar de drijvende bar. 'Je hebt ook nog een drankje van mij tegoed!' grap ik. 'Ik had beloofd dat ik je zou trakteren. Wat wil je drinken?' 'Verras me!' zegt Luke en hij loopt naar boven om een plekje voor ons te zoeken. Wanneer ik even later naar boven kom met een cider voor mezelf en een Heineken voor hem vind ik hem in loungend op de zitzakken op het dek. 'Ik kom mijn land promoten, proost!' lach ik. Er valt comfortabele stilte tussen ons.

'Ken je die lijst met vragen om je relatie te bevorderen?' vraagt Luke. Ik schudt van nee en hij legt uit: 'Dat is een lijst met vragen die wetenschappelijk bewezen zijn om anderen beter te leren kennen. Best tof, ik heb dat wel eens gedaan met een groep waarmee ik op reis was en het werkt echt.' 'Oke, wat voor vragen bijvoorbeeld?' zeg ik geïnteresseerd. Luke denkt even na. 'Bijvoorbeeld… Hoe ziet je perfecte dag uit?' Ik denk er even over na en beschrijf dan een heerlijk ontspannen dag, waarin ik uitgeslapen wakker word en een luxe ontbijt eet, voor een lange wandeling in de natuur ga (alleen of samen met een partner) met een lekkere lunch bij een boscafé en 's avonds gezellig met vrienden eet en ontspannen de avond doorbreng. Ik merk dat ik terugkrabbel terwijl ik er over vertel; wat als Luke dit saai vindt klinken? Er zijn zoveel dagen die ik 'perfect' zou vinden en sommige zijn een stuk avontuurlijker dan deze! Mijn date vertelt mij daarna over zijn interessante, actieve, gezellige perfecte dag en ik lach. 'Jouw dag klinkt veel leuker, mag ik met jou mee?

Het begint inmiddels frisjes te worden en we verplaatsen van de zitzakken naar de warmte van het overdekte terras. Terwijl ik ga zitten vraagt Luke 'Do you believe in true love?' Ik knipper verrast met mijn ogen. 'Poeh wat een vraag!' Hij lacht. 'Te intens? Oke, wat is de relatie met je ouders?' Ik giechel. 'Okay okay, geef me een moment om te antwoorden.'

Een half uur later kijk ik op mijn horloge en schrik. De tijd is omgevlogen! 'Sorry, ik wil niet dat het eindigt maar… ik denk dat ik beter naar huis kan gaan, morgen is weer een vroege ochtend.' Hij knikt. 'Voor mij ook, ik moet werken. Ga je met de bus of wil je samen lopen?' 'Lopen? Het is een uur naar mijn huis!' 'Ach, zo ver is het niet!' zegt Luke monter en we gaan richting de uitgang van de bootbar. Wanneer we de loopplank over lopen, grijpt hij mijn arm en begint met grote sprongen te huppelen. Ik huppel met hem mee en we proesten het uit. Lichtelijk hijgend komen we even later tot stilstand en in een rustiger tempo lopen we arm in arm langs het strand naar het park.

'Sorry dat ik je arm vastgreep, is dat oke?' Hij klinkt nerveus en mijn hart smelt. Ik knik en dan grijpt hij mijn hand vast. 'En is dit ook oke?' Ik lach blozend. 'Ja hoor!'

Het gesprek gaat nog steeds alle kanten op, van diep naar licht, van serieus naar plagend. 'Wist je dat uit onderzoek is gebleken dat knappe mensen sneller aangenomen worden?' Gooi ik een random feit in de mix. 'Dus ik denk niet dat jij je zorgen hoeft te maken over je baankansen.' Stiekem ben ik erg trots op dat soepele compliment, hoor mij dan flirten met de hottie! Luke schatert het uit en kijkt me zijwaarts aan. 'You're one to speak, look at that beautiful smile!'

We lopen hand in hand over het pad langs het meer, het is pikdonker en de sterren fonkelen zwakjes boven ons. Ik realiseer me dat ik in het donker over een verlaten wandelpad loop met iemand die ik eigenlijk helemaal niet ken en even schieten al de angstige gedachten door me heen die we als vrouwen leren te hebben in dit soort situaties: 'Oeps, niemand weet waar ik ben op dit moment', 'Als er hier iets gebeurt, hoort niemand me gillen', 'Shit, wat als hij me verkracht of vermoordt?', Ik besluit echter te luisteren naar mijn intuïtie, die zegt dat ik niets te vrezen heb.

De hele weg naar huis pratenpratenpraten we en het is gemakkelijk en leuk en ik wil dat het nooit eindigt. We lopen Lukes huis voorbij en hij brengt me als een echte heer naar huis. Nadat we de heuvel op zijn gelopen en in mijn straat zijn, stoppen we aan de overkant van de weg. In het licht van de straatlantaarn kijken we elkaar aan. 'Dit was leuk, laten we dit snel nog een keer doen!' zeg ik en ik geef hem een knuffel. Wanneer ik me los maak uit de omhelzing pauzeren we een moment. Heel langzaam, alsof hij me tijd wil geven om van gedachten te veranderen, buigt Luke zich naar me toe en zoent me zachtjes op mijn lippen. De vlinders in mijn buik fladderen blij en ik voel mijn wangen gloeien. 'Bye!' zegt Luke en ik zwaai terwijl hij zich omdraait en wegloopt.

Zo stil mogelijk schuif ik de deur van ons huis open. Het is al laat en de meeste van mijn huisgenoten zijn naar bed. Alleen Don zit nog op de bank in de woonkamer.

'Zozo, waar ben jij de hele avond geweest?!' vraagt hij op een suggestieve toon. Ik voel dat ik straal; ik kan niet stoppen met lachen. 'Ik had een date, het was zoooo leuk!' zeg ik. Ik móet iemand er over vertellen, voordat ik uit elkaar barst. Ik loop naar Jessies kamer, maar de deur is gesloten en het ziet er donker uit. Ik klop aan. 'Jessie are you awake? I want to tell you something!' 'I'm just going to sleep, can you tell me tomorrow?' klinkt het slaperig. Ik loop terug Don. 'Wil jij horen over mijn date?' Hij gaat overeind zitten. 'Ja natuurlijk! Vertel!'

Wanneer ik een half uurtje later naar bed ga, dansen mijn gedachten nog steeds de samba samen met de vlinders in mijn buik. Ik voel me opgewonden en blij en hoopvol en ongeduldig en… het voelt als een nieuw begin.

Lees in mijn volgende blog hoe we de laatste weken van de opleiding in gaan en hoe mijn romance met de knappe kiwi verder gaat…

Dankjewel voor het lezen! Laat je me in een reactie weten hoe jij dit avontuur beleeft?

Wil je hélemaal meeleven met mijn avonturen in Nederland, Ghana, Mexico, Australië, Griekenland, Canada, Peru of Nieuw-Zeeland? Schrijf je in voor de automatische updates voor deze blog, volg mij op Instagram via 'opreismetjorvos' of wacht op mijn

boek ‘Zes keer thuis en toen weer naar huis, leven en leren op reis’.